Lizbona. Miasto, które przytula
- „Lizbona” to pełna słońca i radości opowieść o miłości do stolicy Portugalii, celebrowaniu podróży oraz smakowaniu życia. Autorki rozmawiają z ludźmi, którzy wybrali to miasto na swój dom, odkrywając przed czytelnikiem jego kulturę, dźwięki i zmysły.
Lizbona. Miasto, które przytula – to książka o niekończącym się stanie zakochania. Miłości do miasta, do jedzenia, do kultury i do siebie. Jest to historia celebrowania podróży i odkrywania miasta niczym odkrywanie nowego człowieka. Autorki: dziennikarka Weronika Wawrzkowicz-Nasternak oraz portugalistka Marta Stacewicz-Paixão rozmawiają ze sobą, ale przede wszystkim z innymi zakochanymi w Lizbonie. Każdy opowiada o tworzącej się latami relacji z miastem i powodach, dla których wybrali stolicę Portugalii na swój dom. To wielobarwne, pełne słońca i radości opowieści o wyjątkowym „białym mieście”. To szum oceanu, szelest rozmów, dzwonki tramwajów, krzyk mew, kakofonia dźwięków, rozmów i ulicznego gwaru, feeria barw, które mienią się na kaflach zdobiących domy i tworzą jedyne w swoim rodzaju mozaiki. To pieśni fado niosące się po krętych uliczkach. To morze ciekawostek o zwyczajach, małych i dużych tradycjach, namiętnościach i przyzwyczajeniach Portugalczyków. To pokazanie innej perspektywy i percepcji poznawania miasta wszystkimi zmysłami: dotykiem, słuchem, smakiem i węchem. To wreszcie inny sposób na życie, a w zasadzie to smakowanie go każdą częścią siebie. Celebrowanie chwil, uważne obserwowanie świata, dawanie sobie czasu na przerwę, na rozmowy, na zapatrzenie się w dal. To zaprzeczenie życia w zachodnim społeczeństwie, w którym dominuje pęd, ciągła gonitwa i nastawienie na nieustającą zmianę.

Weronika Wawrzkowicz-Nasternak – dziennikarka radiowa i telewizyjna. Prowadzi autorski projekt Rozmawiam, bo lubię – ten tytuł najlepiej oddaje to, czym zajmuje się od lat. Lizbona sprawiła, że stała się człowiekiem bumerangiem – raz rzucona w tę przestrzeń, nieustannie do niej wraca.
fot. Bartosz Maciejewski

Marta Stacewicz-Paixão – pochodzi z rodziny wielokulturowej. Do Portugalii wyjechała na rok, aby wzbogacić język, a została kilkanaście lat. Jest filologiem, designerem, trenerem komunikacji. Rola mamy najskuteczniej przeszkoliła ją w sztuce głębokiego wsłuchiwania się, negocjacji i podejmowania decyzji.
fot. Bartosz Maciejewski

