Ostatnia powieść Marcela
- „Ostatnia powieść Marcela” Katarzyny Tubylewicz to przewrotna historia spotkania dojrzałego pisarza kryminałów i młodej kobiety z prowincji. Książka kreśli obraz polskiej rzeczywistości, poruszając tematy kryzysu relacji, męskiego schyłku i kobiecej siły.
Poznają się w pociągu relacji Kraków-Warszawa. On 50-letni popularny autor bestsellerowych kryminałów, skłócony z rodziną i pozbawiony złudzeń kobieciarz przeżywający kryzys twórczy, ona – inteligentna i wyjątkowo piękna dziewczyna z prowincji. On widzi w niej szansę na kolejny romans, a ona szuka czegoś zupełnie innego niż łatwa przepustka do lepszego świata. To, co może wyglądać na zapowiedź historii miłosnej, okazuje się transformującym spotkaniem dwojga ludzi z trudną przeszłością, które prowadzi do nieoczekiwanego finału. Z wciągającej narracji wyłania się panorama polskiej rzeczywistości: rozpad relacji międzyludzkich, kryzys inteligencji w dużych miastach, i zapaść małych miast, z których wyrwać potrafią się nie mężczyźni, ale silne kobiety. To przewrotna powieść o więzieniu ciała, powtarzalności losów i ograniczeniach narzucanych nam przez środowisko oraz traumatyczne dzieciństwo, a także o walce o własną niezależność, o ucieczkach, emigracji, samotności i jej przekraczaniu. To historia o poznawaniu siebie, procesie twórczym, kobiecym dojrzewaniu i męskim schyłku, a także wyznanie wiary w sprawczą siłę literatury.
Mądra, przejmująca i dowcipna powieść o schematach relacji międzyludzkich i o sile wrażliwości, która pozwala je przełamać. I co najważniejsze – kobiety mają tu naprawdę sprawczą i twórczą moc! Agnieszka Glińska
Tubylewicz stworzyła prawdziwy portret wiecznego Piotrusia Pana. Jednak to kobiety grają tu pierwsze skrzypce, na niepokojącą nutę.
Romantyczne, środowiskowe i pisarskie sekrety pokazują swoje drugie dno. Zaskakujące i nieoczywiste.
Przewrotna i wciągająca lektura. Andrzej Saramonowicz